طول و عرض میز بر اساس تعداد نفرات، فاصله صندلیها و حاشیه عبور، فرم‌های مستطیل و قایقی و گرد، کابل‌کشی و اندازه اتاق؛ همه با اعداد قابل‌اجرا
اتاق کنفرانس دفتر همراه اول؛ میز بلند با گشودگی مرکزی برای کابل و صندلی‌های مدیریتی در دو ضلع. رندر پروژه گروه معماری معیار — مشاهده پروژه.
ابعاد میز کنفرانس معمولا آخر از همه و از روی کاتالوگ فروشنده انتخاب میشود، در حالی که باید اول از همه و از روی سه چیز تعیین شود: تعداد نفرات، اندازه صندلی و مسیر عبور دور میز. میزی که ده سانتیمتر عریض‌تر از لازم باشد، صندلیها را به دیوار می‌چسباند. در این مقاله از معماری معیار فقط سراغ میز و فضای دور آن می‌رویم؛ سرانه، آکوستیک و نور در راهنمای طراحی سالن کنفرانس اداری آمده و اعداد این‌جا با همان مقاله هم‌خوان است.
مبنای همه‌ی محاسبه‌ها سهم هر نفر از لبه‌ی میز است. راهنماهای رایج فروشندگان و سازندگان سه سطح می‌دهند: حدود ۶۱ سانتیمتر (۲۴ اینچ) برای حداقل و جلسه‌ی فشرده، حدود ۷۶ سانتیمتر (۳۰ اینچ) برای جلسه‌ی روزمره و راحت، و ۹۱ سانتیمتر یا بیشتر برای بوردروم مدیریتی و مهمان‌های مهم. همین بازه‌ی ۶۱ تا ۷۶ سانتیمتر در مقاله‌ی سالن کنفرانس هم آمده است. یادتان باشد این ارقام عرف صنعت‌اند، نه استاندارد قانونی.
با همین حساب، تعداد نفرات بر اساس طول میز تقریبا چنین میشود (دو ضلع بلند به‌علاوه‌ی صندلی دو سر میز):
منابع در عدد «راحت» کمی با هم فرق دارند؛ این فهرست را بازه بخوانید، نه جدول دقیق. اگر نمایشگر روبه‌روی یک سر میز است، صندلی همان سر را حذف کنید.
عرض میز جای لپ‌تاپ، مدارک و مسیر کابل را تعیین می‌کند. برای میزهای تا حدود هشت نفر، ۹۰ تا ۱۰۷ سانتیمتر کافی است؛ بالاتر از آن، ۱۰۷ تا ۱۲۲ سانتیمتر. برای ۱۲ نفر و بیشتر، همان ۱۲۰ تا ۱۳۵ سانتی‌متری که در مقاله‌ی سالن آمد؛ میزهای قایقی یا خیلی بلند حتی تا ۱۴۷ سانتیمتر (۵۸ اینچ) هم ساخته می‌شوند و در عرض اضافه، کانال میانی برای برق و کابل می‌گیرند.
ارتفاع استاندارد میز کنفرانس حدود ۷۶ سانتیمتر (۳۰ اینچ) و ضخامت رویه حدود ۳ سانتیمتر ذکر میشود. استاندارد ADA آمریکا برای میزهای قابل‌استفاده با ویلچر، ارتفاع ۷۱ تا ۸۶ سانتیمتر را مجاز می‌داند؛ ۷۶ در همین بازه است.
اگر صندلی نتواند ۷۵ سانتیمتر عقب برود، شرکت‌کننده هنگام بلندشدن به دیوار می‌خورد. این ۷۵ سانتیمتر حداقل پشت صندلی است و اگر کسی هم از پشت رد میشود، جمعا ۱۵۰ سانتیمتر لازم است (۷۵ برای نشستن و ۷۵ برای عبور). فاصله‌ی لبه‌ی میز تا دیوار را این‌طور بسنجید:
دو چیز معمولا در نقشه فراموش میشود: در بازشو به داخل، که حدود ۹۰ سانتیمتر فضای خالی پشت قوس خود می‌خواهد و از حاشیه‌ی میز کم می‌کند؛ و ستون، که فاصله را باید از سطح آن سنجید، نه از دیوار. صندلی دسته‌دار مدیریتی هم از صندلی ساده جای بیشتری می‌گیرد؛ اندازه‌ی واقعی‌اش را با متر بسنجید.
راهنمای ArchDaily درباره‌ی اتاق جلسه، فرم میز را به نوع جلسه ربط میدهد: میز گرد یا بیضی کوچک مشارکت و گفت‌وگو را بالا می‌برد، و میز مستطیل بزرگ فضا را رسمی‌تر و برای ارائه و جلسه‌ی ساختارمند مناسب‌تر می‌کند.
بیشترین نفر را در کمترین مساحت می‌نشاند و جایگاه ارائهدهنده در آن روشن است؛ برای همین پرکاربردترین فرم است. ضعفش این است که صندلی‌های انتهای میز از هم دور می‌افتند و خط دید دشوارتر میشود.
میز مستطیل بلند با صندلی‌های مش‌دار در دو ضلع و نمایشگر بزرگ روی دیوار کناری. طرح اتاق جلسه از پروژه دفتر سینمایی راد، گروه معماری معیار.
وسط میز عریض‌تر از دو سر آن است. نتیجه خط دید بهتر و ظاهری مدیریتی‌تر است؛ محیط آن تقریبا با مستطیل هم‌طولش برابر است، مگر انحنا خیلی زیاد باشد. در عوض گران‌تر است و وسط اتاق جای بیشتری می‌خواهد.
میز با لبه‌های منحنی و فرم نزدیک به قایقی برای شش صندلی گردان روکش‌دار. طرح اتاق جلسه از پروژه مرکز نوآوری ستاپ، گروه معماری معیار.
لبه‌های گرد، جریان عبور را نرم‌تر می‌کند. درباره‌ی ظرفیت منابع هم‌نظر نیستند (یکی اندکی کمتر از مستطیل، دیگری اندکی بیشتر)؛ تعداد نفر را روی نقشه‌ی همان مدل سازنده بشمارید.
میز بیضی بلند روی پایه‌های مخروطی. دفتر Design Hotels HQ، Berlin، طراح: RHO — عکس: Lucy Deverall، از ArchDaily.
میز گرد سر و ته ندارد و همه را هم‌سطح می‌نشاند، اما فقط برای جمع کوچک جواب میدهد. قطر ۹۰ تا ۱۲۰ سانتیمتر برای ۲ تا ۴ نفر رایج است و بالاتر از ۶ نفر گفت‌وگوی دورتادور سخت میشود. با سهم ۷۶ سانتیمتر از لبه، قطر ۱۵۰ سانتیمتر (محیط حدود ۴.۷ متر) شش نفر را راحت می‌نشاند؛ این محاسبه از ماست و در منابع نیامده است. برای جمع بزرگ‌تر، میز گرد را حلقه‌ای با وسط خالی می‌سازند.
میز گرد حلقه‌ای با وسط خالی و جایگاه مستقل برای هر نفر؛ نور سقفی استوانه‌ای دقیقا بالای میز. از پروژه خانه اندیشه‌ورزان، گروه معماری معیار.
این چیدمان‌ها برای کارگاه و آموزش‌اند؛ هم ارائه دیده میشود و هم گفت‌وگو ممکن است. معمولا از چند میز جدا یا ماژول ساخته می‌شوند. فضای داخل U را آن‌قدر باز بگیرید که ارائهدهنده حرکت کند (۱۵۰ تا ۳۰۰ سانتیمتر تا نمایشگر، مثل مقاله‌ی سالن). میز ماژولار را میشود به مستطیل، racetrack یا نعل‌اسبی تبدیل کرد و برای اتاق چندکاره بهترین است؛ فقط محل اتصال ماژول‌ها را از نظر کابل و برق پیش از سفارش بررسی کنید.
میز مدرن فقط سطح نیست، مسیر برق و داده هم هست. سازندگان یک ماژول برق به ازای هر ۲ یا ۳ صندلی پیشنهاد می‌کنند و توصیه می‌کنند ظرفیت برق را دست‌کم ۵۰ درصد بیشتر از نیاز امروز بگیرید. کابل را از داخل پایه یا کانال زیر رویه عبور بدهید و برق را از جعبه‌ی کف یا کف کاذب بالا بیاورید؛ سیم رابط روی زمین هم خطر زمین‌خوردن است و هم ظاهر اتاق را خراب می‌کند. در میزهای بلندتر از حدود ۲.۴ متر، کانال وسط میز جای مناسبی برای برق، میکروفون و کابل نمایشگر است.
نوار فلزی میانی میز، مسیر برق و کابل را جمع می‌کند؛ نمایشگر روی دیوار و وایت‌برد شیشه‌ای مقابل میز. طرح اتاق جلسه از پروژه فضای کار اشتراکی بوعلی همدان، گروه معماری معیار.
جعبه‌ی کف را در نقشه‌ی برق دقیقا زیر محل نهایی میز تعیین کنید؛ همین‌قدر که میز در محل چند سانتیمتر جابه‌جا شود، جعبه از زیر آن بیرون می‌افتد. دستگاه‌هایی مثل ویدئوبار اگر روی میز بنشینند، جای نشستن را کم می‌کنند؛ یا از تعداد صندلی کم کنید یا آن‌ها را روی دیوار نصب کنید. برای نمایشگر، فاصله‌ی میز تا صفحه را ۱.۲ تا ۱.۵ برابر قطر آن بگیرید؛ یک راهنمای طراحی برای اتاق چهارنفره نمایشگری با قطر حدود ۵۰ اینچ و برای ده‌نفره حدود ۱۰۰ اینچ را مثال می‌زند. ارتفاع نمایشگر و دوربین در مقاله‌ی سالن کنفرانس آمده است.
فرمول ساده‌ای که با جدول‌های سازندگان می‌خواند: طول اتاق = طول میز + دو برابر حاشیه و عرض اتاق = عرض میز + دو برابر حاشیه، با حاشیه‌ی حدود ۱۲۲ سانتیمتر. مثلا میز ۲۴۴ در ۱۲۲ به اتاقی حدود ۴۸۸ در ۳۶۶ سانتیمتر نیاز دارد. جدول فروشندگان برای چند میز رایج (حداقل ← توصیه‌شده، به متر):
این اعداد با سرانه‌ی مقاله‌ی سالن کنفرانس (هشت‌نفره ۱۴ تا ۱۹ و دوازده‌نفره ۲۳ تا ۲۸ مترمربع) هم‌خوان‌اند. ابعاد «مفید» اتاق را بسنجید، یعنی بعد از کسر ستون و شوفاژ و کمد؛ اتاق ۵.۵ در ۴.۳ روی کاغذ ممکن است عملا ۵ در ۳.۷ باشد. برای جمع بزرگ‌تر که میز جایش را به ردیف صندلی میدهد، طراحی سالن اجتماعات را ببینید.
در پروژه‌های معیار، میز اتاق جلسه همراه نقشه‌ی سقف و برق طراحی میشود، نه بعد از آن. در خانه اندیشه‌ورزان میز گرد حلقه‌ای با نمایشگر جاسازی‌شده و نور سقفی هم‌محور با آن آمده است؛ در دفتر سینمایی راد یک میز بلند زیر سقف چوبی دایره‌ای، اتاق جلسه را از باقی دفتر جدا می‌کند؛ و در فضای کار اشتراکی بوعلی همدان میز جمع‌وجور با نوار کابل مرکزی برای اتاق‌های کوچک پیشنهاد شده است. صندلی و مبلمان اطراف میز هم بخشی از همین حساب است؛ برای انتخاب آن‌ها مقاله‌ی طراحی مبلمان اداری را ببینید.
اگر اتاق جلسه‌ی شما هنوز روی کاغذ است، تیم معیار در طراحی داخلی فضای اداری می‌تواند از همان مرحله‌ی ابعاد کنارتان باشد؛ با مشاوره‌ی رایگان شروع کنید.
حدود ۳۰۰ سانتیمتر طول، ۱۰۷ تا ۱۲۲ سانتیمتر عرض و ۷۶ سانتیمتر ارتفاع (۸ تا ۹ نفر راحت، تا ۱۰ نفر فشرده). اتاق مناسبش حداقل حدود ۵.۵ در ۳.۷ و برای راحتی بیشتر حدود ۶.۱ در ۴.۳ متر است.
حداقل ۹۰ سانتیمتر، آن هم فقط جایی که کسی پشتش نمینشیند؛ حدود ۱۲۰ برای اضلاعی که صندلی دارند؛ و ۱۵۰ یا بیشتر اگر پشت صندلیها تردد میشود یا کاربر ویلچر دارید.
اگر جلسه گفتوگومحور است، میز گرد با قطر حدود ۱۵۰ سانتیمتر مشارکت برابر میدهد. اگر ارائه روی نمایشگر مهم است، میز قایقی یا مستطیل ۲۴۰ در ۱۰۷ سانتیمتر جای مشخصی برای ارائهدهنده دارد.
