رنگ فقط تزیین نیست؛ ابزار جهتیابی و تفکیک فضاست. مرکز نوآوری اینداپکس، طراحی‌شده توسط معیار، با همین رویکرد فینالیست جایزه‌ی جهانی Creative Colour Awards ۲۰۲۵ شد.
عکس: گروه معماری معیار — مرکز نوآوری اینداپکس، البرز
مرکز نوآوری اینداپکس در سال ۲۰۲۵ در بخش طراحی داخلی جایزه‌ی جهانی Creative Colour Awards (برگزارشده توسط گروه NIPSEA / Nippon Paint) به‌عنوان فینالیست انتخاب شد.
مقاله
رنگ در طراحی فضای اداری معمولا آخرین تصمیم پروژه است؛ چیزی که بعد از پلان و مبلمان و نورپردازی سراغش می‌روند و اغلب به یک دیوار لهجه‌ای یا انتخاب رنگ مبلمان محدود میشود. اما در پروژه‌های خوب، رنگ از همان ابتدا یک ابزار طراحی است: مسیر حرکت را نشان می‌دهد، فضاهای با کارکرد متفاوت را از هم جدا می‌کند و لحن هر گوشه از دفتر را تعیین می‌کند. مرکز نوآوری اینداپکس، طراحی‌شده توسط گروه معماری معیار، نمونه‌ای است که همین نگاه در آن جواب داده — تا جایی که در فهرست فینالیست‌های جایزه‌ی جهانی Creative Colour Awards ۲۰۲۵ در بخش طراحی داخلی قرار گرفت.
پیش از اینکه سراغ اینداپکس برویم، خوب است روشن کنیم رنگ در یک دفتر کار دقیقا چه نقش‌هایی می‌تواند بازی کند:
نکته‌ی مهم این است که این چهار نقش با هم در تضادند. رنگ زیاد، جهتیابی را شلوغ می‌کند؛ رنگ کم، فضا را بی‌هویت. کار طراح، پیداکردن تعادل است.
Creative Colour Awards یک رقابت بین‌المللی در حوزه‌ی معماری و طراحی داخلی است که تمرکز آن بهطور مشخص روی کاربرد رنگ در فضای ساخته‌شده است. این جایزه توسط گروه NIPSEA — شرکت مادر برند Nippon Paint، یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان رنگ آسیا — برگزار میشود و پروژه‌هایی از سراسر جهان در آن شرکت می‌کنند.
ارزش این جایزه برای بحث ما این است که یک سنجه‌ی بیرونی فراهم می‌کند: قرارگرفتن نام یک پروژه در فهرست فینالیست‌ها یعنی هیئت داوران بین‌المللی تشخیص داده تصمیم‌های رنگی آن صرفا سلیقه‌ای نبوده، بلکه یک منطق طراحی پشت‌شان بوده است.
اینداپکس یک مرکز نوآوری ۴۵۰ مترمربعی در پارک علم و فناوری استان البرز است. این مجموعه زیرمجموعه‌ی کارخانجات TMB (فعال در حوزه‌ی ملزومات برق) است و کارش میزبانی از تیم‌های استارتاپی برای توسعه‌ی محصول و فناوری است. به بیان ساده، اینداپکس یک فضای کار اشتراکی تخصصی است؛ جایی که آدم‌ها باید هم‌زمان تمرکز داشته باشند و مدام با هم در تعامل باشند.
نقطهی شروع رنگ‌بندی پروژه، هویت رنگی خود سازمان بود: آبی و نارنجی. این دو رنگ در پروژه فقط روی یک دیوار ننشسته‌اند؛ کارشان تعریف کارکرد فضاست. فضاهای کار اشتراکی و باز، اتاق‌های خصوصی و کار متمرکز، و فضاهای گفت‌وگو و استراحت هر کدام لحن رنگی خودشان را دارند. کاربر با حرکت در مجموعه، از روی رنگ می‌فهمد وارد چه نوع فضایی شده — همان چیزی که یک دفتر کار خوب انجام می‌دهد: راهنمایی بی‌صدا.
اتاق متمرکز با جداره و کف‌پوش آبی، در برابر سیرکولاسیون خاکستری بیرون؛ رنگ، مرز فضا را بدون دیوار مشخص می‌کند. عکس: گروه معماری معیار
در کنار آبی و نارنجی، رگه‌ای از فلز مس در سراسر پروژه تکرار میشود — در المان‌های جداکننده‌ی کابلی، فلاورباکس‌ها و پروفیل شیشه‌ها. مس یک لایه‌ی گرم و صنعتی به فضا اضافه می‌کند که با هویت یک شرکت فعال در صنعت برق هم‌خوان است و در عین حال، به‌عنوان یک عنصر ثابت، فضاهای رنگی متنوع را به هم می‌دوزد. همین کاربرد فلزات و متریال‌های فاخر، ستون اصلی دکوراسیون دفتر کار لوکس است.
فرم‌های منحنی در پلان، سقف و طراحی روشنایی هم انتخاب آگاهانه‌ای بودند: منحنی، برخلاف خط تیز، حس تنش را کم می‌کند و به فضا آرامش و پیوستگی می‌دهد. جداکننده‌های شیشه و مس، فضاهای نیمه‌خصوصی می‌سازند که بدون بستن کامل فضا، حریم لازم را فراهم می‌کنند؛ و یک بار خدماتی مرکزی، نقطهی طبیعی برخورد آدم‌ها را تعریف می‌کند.
جداره‌ی ریسمانی مسی: یک مرز نیمه‌شفاف که فضای کار گروهی را تعریف می‌کند بدون اینکه آن را ببندد. عکس: گروه معماری معیار
اینداپکس یک پروژه‌ی خاص با بودجه و برنامه‌ی خاص خودش است، اما اصولش برای هر فضای اداری قابل استفاده است:
رنگ برند را بهجای پخشکردن روی همهی سطوح، به چند نقطهی کلیدی و پرتردد محدود کنید (ورودی، هستهی مرکزی، فضاهای مشترک) و بقیهی فضا را خنثی نگه دارید. اینطور رنگ یک «اتفاق» میشود، نه پسزمینهی خستهکننده.
اثر مستقیم یک رنگ خاص روی بهرهوری اغلب اغراقشده است. اما رنگ روی حس جهتیابی، تفکیک فضا و خستگی بصری اثر واقعی دارد و اینها بهطور غیرمستقیم روی تمرکز اثر میگذارند.
بله، حتی بیشتر. در فضای کوچک، رنگ ارزانترین ابزار برای جداکردن زونها بدون دیوارکشی است.
